Zdalne nauczanie

Opublikowano: 2020-03-26 10:34, Numer artykułu: 23291 , Autor: T.K

 

 

Drogie dzieci, Szanowni Państwo

 

W pierwszych dniach maja będziemy obchodzić ważne święta patriotyczne: Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej oraz 229. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja. Dla upamiętnienia tych wydarzeń przygotowałyśmy kilka zadań, pomysłów na biało – czerwone prace plastyczne oraz pieśni i piosenki związane z nadchodzącymi świętami.

Życzymy udanego świętowania.

 

Wychowawcy świetlicy.

 

Zesaw VIII w załączniku na dole strony.

 


 

 

 

CZEGO DZIECI NAM NIE MÓWIĄ...



1. Nie krzycz na mnie. Boję się wtedy Ciebie i myślę, że skoro na mnie krzyczysz to ze mną musi być coś nie tak.

 

2. Słuchaj mnie. Kiedy opowiadam Ci o tym, co dla mnie ważne, patrz mi w oczy. Czuję wtedy, że ja i moje sprawy są dla Ciebie ważne.

 

3. Pozwól mi dorastać w moim własnym tempie. Nie zmuszaj mnie do robienia rzeczy, na które jeszcze mam czas. Pamiętaj, że jestem dzieckiem i najlepiej odkrywam świat poprzez zabawę.

 

4. Uwielbiam, kiedy spędzasz ze mną czas. Jesteś w dobrym humorze, bawisz się ze mną, śmiejemy się i tworzymy piękne wspomnienia, do których jako dorosły będę z przyjemnością wracał.

 

5. Nie porównuj mnie do rodzeństwa czy rówieśników. Czuję się wtedy gorszy, a tak bardzo potrzebuję Twojej akceptacji.

 

6. Przytul mnie kiedy jest mi smutno. Pozwól mi płakać. Nie mów mi, że chłopcy nie płaczą, że jestem beksą i że powinienem być w dobrym nastroju. Moje uczucia są prawdziwe. Tak samo jak Twoje.

 

7. Naucz mnie dbania o swoje potrzeby. Wyśpij się, odpocznij, realizuj swoje zainteresowania, spotykaj się z przyjaciółmi. Pokaż mi, że bycie rodzicem i spędzanie czasu z dzieckiem może być źródłem radości. Naprawdę nie chcę widzieć jak cierpisz i poświęcasz się dla mnie, a później jesteś zdenerwowany i sfrustrowany. Martwię się wtedy, że to przeze mnie.

 

8. Bądź przy mnie kiedy się boję. Nie wyśmiewaj się z moich dziecięcych lęków. Powiedz mi, że też kiedyś bałeś się ciemności i pozwól mi trzymać latarkę przy poduszce.

 

9. Kochaj mnie dlatego, że jestem. Nie dlatego, że szybko biegam, recytuję wiersze i jestem „grzeczny”. Kochaj mnie także wtedy kiedy popełniam błędy i potrzebuję Twojego wsparcia. Potrzebuję być pewny, że kochasz mnie także wtedy kiedy coś mi nie wyjdzie.

 

10. Okazuj miłość swojemu partnerowi/ partnerce. To od Was uczę się rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz zrozumienia czym jest prawdziwa miłość.

 

11. Pamiętaj, że najprawdopodobniej przejmę Twoje przekonania o mnie samym, o innych ludziach, o życiu. Znajdź czas, aby zastanowić się, czy Twoje przekonania są prawdziwe i czy będą mi służyć. Jeżeli myślisz, że ludzie są źli i wykorzystują innych, w życiu będzie mi trudniej i będę nieufny.

 

12. Wiem, że kochasz mnie i starasz się dla mnie ze wszystkich sił. Pokaż mi, że gorsze dni i drobne potknięcia są częścią życia. Wyciągnij wnioski, zadbaj o swoje samopoczucie i wybacz sobie. Dzięki temu nauczę się reagować podobnie.

 

13. Uśmiechaj się do mnie. Twój szczery uśmiech działa na mnie kojąco. Czuję się wtedy bezpieczny i kochany.



źródło: Pracownia Dobrych Relacji Patrycja Juszkat

 

 


 

 

Drodzy Świetliczanie, Szanowni Państwo

23 kwietnia po raz 25. będziemy obchodzić Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. Z tej okazji proponujemy zabawy, zagadki i inspiracje na prace plastyczne – Zakładka do ulubionej książki. Książki odkrywają przed nami nieznany świat, uczą i pozwalają miło spędzić czas wolny, a według Wisławy Szymborskiej „Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”.

Zachęcamy do odwiedzenia strony internetowej Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej
w Bydgoszczy i wzięcia udziału w Konkursie plastycznym „LITEROBRAZKOWA KOLOROWANKA-PODWODNY ŚWIAT”

https://biblioteka.bydgoszcz.pl/wydarzenia/literobrazkowa-kolorowanka-konkurs-2/

Życzymy miłej zabawy. Wychowawcy świetlicy.

 

Zestaw nr 7 w załączniku

 


 

 

7 “metod wychowawczych”, których należy unikać w relacji z dzieckiem

 

1. Karny jeż (lub inny timeout)

Time out (popularnie zwany karnym jeżem) to metoda odseparowania dziecka od rówieśników bądź też członków rodziny na określony czas. W praktyce jest to po prostu kara, która służy wygaszeniu niepożądanego zachowania poprzez odebranie przywilejów i izolację. Strategia ta ma w swoim założeniu służyć temu, by dziecko “ochłonęło” i zastanowiło się nad swoim zachowaniem. Jednakże przebywanie w samotności nie uczy samokontroli i panowania nad sobą (np. trzylatki zwyczajnie nie są w stanie tego pojąć), uczy jedynie ukrywać swoje przeżycia.

Przekaz, który dostaje dziecko poddane izolacji, utwierdza je w przekonaniu, że przeżywane przez niego emocje są złe. Pamiętajmy o tym, że bardzo małe dzieci (a time out jest zalecany już dla 2, 3- latków) nie mają umiejętności samoregulacji! Jest to tym bardziej trudne doświadczenie, że odseparowane dziecko często ma poczucie niesprawiedliwości i złości się na opiekuna, dlatego jeszcze trudniej uporać mu się z nagromadzonymi emocjami. Do tego dochodzi jeszcze poczucie samotności, odrzucenia i izolacji.

Oczywiście bywają dzieci, które w atakach złości potrzebują samotności i same o tym mówią. Wtedy warto zapewnić im taką możliwość i pokazać dostępne strategie radzenia sobie z emocjami (rysowanie złości, bicie w poduszkę czy po prostu płacz). Są też dzieci, które bardzo silnie przeżywają swoje emocje i zmniejszenie ilości bodźców i wyciszenie jest im niezwykle potrzebne. Ale przecież nie musi się to odbywać w samotności, lecz w kochających ramionach rodzica. Najważniejsze w momencie konfliktów czy trudnych sytuacji jest ponowne nawiązanie relacji, a time out skutecznie to uniemożliwia.

 

2. Kary

Kary są szkodliwe: uczą przemocy, niszczą samoocenę, wzbudzają gniew, zakłócają proces uczenia i wpływają negatywnie na relację między rodzicem a dzieckiem. Decydując się na ukaranie dziecka, rodzice nie czują potrzeby odkrycia przyczyny niepożądanego zachowania, wykorzystują jedynie fakt, że są więksi i mają nad dzieckiem władzę i przewagę. Dziecko odczuwa w takiej chwili dysonans: osoba, która je kocha i powinna się o nie troszczyć, świadomie decyduje się, by sprawić mu przykrość i ból.

Poza tym kara skupia się na działaniu tu i teraz. Dziecko nie powstrzymuje się od niepożądanej aktywności z własnej woli (bo rozumie, że takie zachowanie jest złe i krzywdzi innych), a jedynie zawiesza ją z obawy przed karą. W ten sposób rodzice niszczą wewnętrzną motywację dziecka: nie uczy się ono zasad działania i nie inkorporuje ich, stara się jedynie uniknąć nieprzyjemnych bodźców “tu i teraz”. Tego typu rozwiązania mogą też popchnąć dziecko w stronę fantazji o zemście, przez co nie jest w stanie skupić się na leżącym w zasięgu ręki rozwiązaniu problemu.

 

3. Nagrody

Choć pozornie wydają się zupełnie niewinnym rozwiązaniem, tak naprawdę kary i nagrody to dwie strony tego samego medalu. Wbrew pozorom i przekonaniom wielu osób nagroda nie przyczynia się do budowania dziecięcej samooceny i nie buduje wiary w siebie. Częste nagradzanie niszczy wewnętrzną potrzebę dziecka do działania: przestaje ono wykonywać zadania dla samego siebie, a zaczyna je wykonywać w oczekiwaniu na nagrodę. Dlatego też nagradzanie zabija wewnętrzną motywację.

Dodatkowo stosując tę strategię uczymy najmłodszych materializmu i konsumpcyjnego podejścia do życia. Tym samym budujemy społeczeństwo oparte na rywalizacji i wspieramy postrzeganie świata w kategoriach zwycięzca-przegrany. Poza tym, gdy stosujemy nagrody, podkopujemy naszą relację z dzieckiem – maluch szybko zaczyna czuć, że rodzicielska miłość jest warunkowa i zależy wyłącznie od jego dobrego zachowania.

 

4. Porównywanie

Jaś chętnie je owoce, a ty nawet jabłka nie chcesz jeść”“Kasia nie płacze, jak wchodzi do przedszkola”“zobacz, jak Ania ładnie zjadła!”– te pozornie niewinne komunikaty mogą zrobić spore spustoszenie w dziecięcej psychice. Stosowane często są druzgocące dla kształtującej się samooceny. Gdy dziecko słyszy taki przekaz, buduje bardzo negatywny obraz siebie: “jestem nic nie wart”“wszyscy są lepsi ode mnie”, “niczego nie potrafiꔓjestem nieudacznikiem”.

 

5. Zawstydzanie i poniżanie

Spójrzmy prawdzie w oczy – to forma przemocy. Czasem wydaje się, że nie ma nic gorszego od klapsa, ale przemoc werbalna (słowna) potrafi być równie dotkliwa, chociaż nie zostawia widocznych śladów. Zawstydzanie i poniżanie skutecznie niszczą kształtującą się samoocenę, budują negatywny obraz “ja” u dziecka i uczą je braku szacunku do siebie i drugiego człowieka. Dzieci wyzywane, wyśmiewane czy zawstydzane są przekonane o tym, że są niegrzeczne, gorsze, odmienne. Często nie mają szansy rozwinąć swojego potencjału, bo nie wierzą we własne możliwości. Poza tym,kiedy zawstydzamy dziecko, wpędzamy je w poczucie winy, odbieramy mu poczucie bezpieczeństwa i bezwarunkowej akceptacji oraz świadomość, że jest warte szacunku i ma prawo do niedoskonałości.

 

6. Krzyk

Podnoszenie głosu i krzyk to częsta strategia, która pojawia się w sytuacjach stresowych, gdy rodzicielska cierpliwość się kończy. Z jednej strony to próba rozładowania nagromadzonych emocji, a z drugiej rodzic ma nadzieję, że może teraz ”do dziecka dotrze”. Niestety działając w dużym stresie nie uświadamiamy sobie, że ta metoda – podobnie jak wszystkie powyższe – nie tylko nie przyniesie skutecznych rezultatów, lecz wręcz przeciwnie: zamiast budować relacje, zamyka kontakt z dzieckiem. Dzieje się tak dlatego, że najzwyczajniej dziecko zaczyna się bać, gdy podnosimy głos. A gdy odczuwa lęk, przestaje racjonalnie myśleć – uruchamia się mózg gadzi i maluch wchodzi w reakcję walki lub ucieczki, a w tym stanie nie ma szans na porozumienie. Z biologicznego punktu widzenia doskonale widać, że krzyk nie jest żadną metodą wychowawczą: w chwili stresu, mózg nie ma szansy na naukę. Jest za to olbrzymim stresorem, a, ponieważ dziecko dodatkowo rezonuje nasze emocje, jego pobudzenie jeszcze bardziej wzrasta.

 

7. Klaps

Zwolennicy klapsów twierdzą, że to skuteczna metoda wychowawcza. Faktycznie – dziecko, aby uniknąć bólu, nie powtarza niepożądanego zachowania. Przede wszystkim jednak klaps, jak każda przemoc, czyni ogromne spustoszenie w dziecięcej psychice. Poniża i odziera z godności. Uczy tego, że przemoc rozwiązuje problemy (dlatego nie powinno nikogo dziwić, gdy dziecko, kiedy podrośnie, zacznie stosować tę samą strategię np. w szkole), oraz tego, że rodzicom nie można ufać. Z obawy przed karą dziecko kombinuje i kłamie. Bicie dzieci, w tym także “niewinny” klaps, to przemoc fizyczna, która niszczy granicę i nienaruszalność cielesną dziecka. Bicie powoduje, że spirala przemocy nieustannie się kręci i przechodzi z pokolenia na pokolenie.

Zaufanie dziecku i sobie, rozmowa, partnerstwo, budowanie relacji to działania długofalowe z odroczonym celem, dlatego też jest zdecydowanie trudniejsze od powszechnie dostępnych środków dyscyplinujących, które mogą dawać złudzenie kontroli (być może zachowanie dziecka w danej chwili faktycznie ulegnie poprawie), ale stosowane na dłuższą metę nie tylko niszczą relację, lecz także osłabiają wewnętrzną kontrolę i motywację dziecka do zmiany.

To nie prawda, że bez środków dyscyplinujących dzieci będą “rozwydrzone” i nie będą miały szacunku do granic i zasad. Jest wręcz przeciwnie: dzieci wychowujące się w rodzinach, w których istnieją bliskie relacje, są bardziej empatyczne, otwarte, kreatywne, uważne. A przede wszystkim są autentyczne w swoich przeżyciach oraz – powiedzmy to otwarcie – szczęśliwsze i zdrowsze!

 

Źródło: https://dziecisawazne.pl/

 


 

 

22 kwietnia - Dzień Ziemi, znany też jako Światowy Dzień Ziemi lub Międzynarodowy Dzień Ziemi, jest największym na świecie świętem ekologicznym, obchodzonym od 1970 r.  W Polsce obchody Dnia Ziemi zostały zapoczątkowane w 1990 r.

 

 

Z tej okazji zapraszamy Świetliczan wraz z rodzicami i rodzeństwem do wykonania poniższych zadań, zabaw, gier, eksperymentów, poczytania i obejrzenia bajek ekologicznych. Miłej zabawy!

 

 

Zestaw nr 6 - Ekologia - Dzień Ziemi - w załączniku

 


 

 

 

Drodzy Świetliczanie,


W związku z panującą pandemią koronawirusa proponujemy zadania i zabawy, które pomogą utrwalić Wam podstawowe zasady higieny.
Życzymy zdrowia i przyjemnej zabawy.
Wychowawcy świetlicy.

 

Zestaw V Higiena na co dzień i w czasie pandemii koronawirusa w załączniku

 

 


 

Dziecko z ADHD i innymi zaburzeniami zachowania.

Wcale nie każde energiczne, ruchliwe i roztrzepane dziecko jest nadpobudliwe. A nawet jeśli jest, to możesz mu pomóc. Nadpobudliwość ujawnia się zazwyczaj przed piątym rokiem życia, najpóźniej przed siódmym. W jaki sposób - podajemy w tabeli obok. Jeżeli w opisanych zachowaniach rozpoznałaś swoje dziecko, nie spiesz się jednak ze stawianiem diagnozy. Czy twój kilkulatek zawsze zachowuje się w ten sposób? Jeśli objawy występują tylko w jednej sytuacji (na przykład tylko w domu lub tylko w szkole), warto poszukać przyczyn złego zachowania w otoczeniu, a nie w dziecku.

Jeśli objawy nie zależą od okoliczności, dziecko prawdopodobnie rzeczywiście cierpi na ADHD.

Nadmiar bodźców

Mózg dzieci nadpobudliwych funkcjonuje inaczej niż mózg dzieci zdrowych. Zaburzone są w nim procesy analizy i syntezy, czyli te, które zdrowemu człowiekowi pomagają odbierać i porządkować wrażenia dopływające z otaczającego nas świata.

Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo jest bombardowane przez bodźce, w których nie może się połapać. Jego świat wewnętrzny jest chaotyczny i niespokojny. Kiedy rano ubiera się w swoim pokoju, tak samo wyraźnie słyszy głos mamy, jak i autobus odjeżdżający z przystanku pod domem. Oba te bodźce są równie ważne i nie wiadomo, na którym się skupić. Autobus odjeżdża, mama mówi, że trzeba się ubierać, a w łazience ktoś właśnie odkręcił kran. Za dużo tego wszystkiego.

Porządek i zrozumienie

Przede wszystkim dziecko potrzebuje od ciebie zrozumienia. Jest mu zdecydowanie trudniej niż większości rówieśników. Pamiętaj, że jego kłopoty z zachowaniem - ciężkie dla otoczenia - są również poważnym utrudnieniem dla niego samego. Niełatwo mu znaleźć przyjaciół, osiągnąć sukces w szkole, usłyszeć pochwałę od rodziców. Takie dziecko żyje w świecie wewnętrznego niepokoju, dlatego jego świat zewnętrzny powinien być bardzo uporządkowany. Spróbuj mu w tym pomóc.

Wprowadź rutynę. Większość dzieci lubi stały rytm dnia - znane pory wstawania, posiłków, obowiązków i kładzenia się spać. Nie można doprowadzać tego do absurdu, ale dzieciom nadpobudliwym rutyna daje poczucie bezpieczeństwa.

Ograniczaj bodźce. Dziecko łatwo się rozprasza, staraj się więc, by dom był spokojny. Unikaj puszczania głośnej muzyki, zapraszania wielu gości naraz, ogranicz przesiadywanie przed telewizorem czy komputerem. Dbaj o to, by dziecko robiło jedną rzecz naraz - kiedy czyta, niech nie je itd.

Mów jasno. Zamiast ogólnego: "Znów nie posprzątałeś w pokoju", powiedz raczej: "Pościel łóżko". Zamiast: "Ale z ciebie niezdara", powiedz: "Trzymaj kubek za ucho". I nie dawaj dziecku zbyt dużo możliwości wyboru.

Planuj. Dzieci nadpobudliwe wytrąca z równowagi to wszystko, co jest nagłe. Dlatego dobrze jest w domu wprowadzić zwyczaj planowania dnia. Już po śniadaniu można ustalić, gdzie idziecie na spacer, co będzie na obiad, co robicie po południu.

Bądź cierpliwa. To niełatwe, ale awantury i kary tylko wzmagają napięcie. Staraj się chwalić i zachęcać dziecko do tego, co mu się udaje, a ignoruj wygłupy (w granicach zdrowego rozsądku).

Zadbaj o jego miejsce do pracy. Kiedy dziecko idzie do szkoły, powinno mieć jasne, uporządkowane (z małą ilością przedmiotów dookoła) miejsce pracy. Najlepszy będzie jasny blat, lampa i dwa pojemniki - na kredki i na długopisy.

Bądź elastyczna. Wypróbowane metody wychowawcze mogą zawieść. Dziecko nadpobudliwe wymaga np. ustalenia jasnych reguł ("obiad je się przy stole"), ale nadmierny rygoryzm często daje skutki odwrotne do zamierzonych. Czasem warto pozwolić na krótką przerwę w posiłku.

Nie obwiniaj się. Nic dziwnego, że mając w domu wulkan energii, czasem i ty stajesz się impulsywna i zdarzają ci się uczucia dalekie od macierzyńskich. Jeśli kiedyś zareagujesz agresją, spróbuj sobie wybaczyć. Po prostu przeproś dziecko i działaj dalej. Jeżeli napady furii zdarzają ci się częściej, zwróć się o pomoc do kogoś z rodziny lub do fachowca.

Metody leczenia

Jeśli podejrzewasz u swojego dziecka nadpobudliwość psychoruchową, skontaktuj się z psychiatrą. Znajdziesz go w poradni zdrowia psychicznego w twojej miejscowości (nie musisz mieć skierowania od lekarza rodzinnego). Pomóc dziecku może też psycholog, ale on nie przepisze leków. Jeżeli specjalista potwierdzi twoją diagnozę, zaleci odpowiednią terapię. W zależności od typu zaburzeń stosuje się:

•  psychoterapię indywidualną,

•  farmakoterapię,

•  ćwiczenia koncentracji uwagi i pamięci,

•  terapię rodzinną,

•  reedukację (jeśli pojawią się problemy w czytaniu i pisaniu).

Objawy nadpobudliwości z wiekiem maleją, a w miarę jak dziecko staje się coraz bardziej dojrzałe, coraz lepiej radzi sobie ze swoimi ograniczeniami.

Charakterystyczne objawy ADHD

Dziecko nadpobudliwe ma problemy z koncentracją, jest nadmiernie ruchliwe i impulsywne i w związku z tym ma kłopoty w relacjach z kolegami. Jak to się objawia w życiu codziennym?

Brak koncentracji

•  słucha nieuważnie

•  nie jest w stanie skupić się na szczegółach

•  bardzo łatwo się rozprasza

•  nie pamięta, co miało zrobić

•  jest mało spostrzegawcze

•  często "buja w obłokach"

•  w środku zdania zapomina, o czym mówiło

Impulsywność

•  trudno mu się pohamować

•  wyrywa się z odpowiedzią, zanim zostanie zadane pytanie

•  łatwo, bez zastanowienia akceptuje cudze pomysły

•  często przerywa innym

•  podejmuje pochopne decyzje

•  wydaje się agresywne

Nadmierna ruchliwość

•  nie jest w stanie usiedzieć w miejscu

•  ma często nerwowe ruchy rąk albo nóg

•  nie umie spokojnie bawić się ani odpoczywać

•  często jest nadmiernie gadatliwe i hałaśliwe

•  robi rzeczy ryzykowne, nie umiejąc przewidzieć konsekwencji

•  wieczorem ma kłopoty z zaśnięciem

Kłopoty w relacjach z dziećmi

•  ma nie najlepszą pozycję w grupie, często jest samotne

•  nie potrafi akceptować przegranej

•  ma skłonność do koncentrowania uwagi na sobie

•  jest zazwyczaj niepewne i nieśmiałe, ma złe zdanie na własny temat

•  nie umie czekać na swoją kolej

Pomoc serio i półserio

Życie z dzieckiem nadmiernie impulsywnym bądź nadmiernie aktywnym wymaga od nas nieustającej uwagi i inwencji.

Okazuje się, że są proste sposoby. które mogą (powoli, ale dość skutecznie) przynajmniej trochę pomóc dziecku.

•  Jeżeli chcesz, by dziecko pamiętało o zamykaniu drzwi lodówki, przyklej na drzwiach karteczkę z napisem: "Zamknij mnie".

•  Jeżeli chcesz, by nauczyło się powstrzymywać przerywanie rozmowy, ustal z nim specjalny kod, który będzie oznaczał "nie przerywaj". To może być palec na ustach albo jakiś tylko wam znany sygnał.

•  Kiedy mówisz do dziecka, kucnij, aby być na jego poziomie, i staraj się, by patrzyło ci w oczy.

•  Jeśli umie pisać, poproś, by gdy jesteś zajęta, pisało na kartce, o czym chce porozmawiać.

•  Możesz zacząć uczyć je przewidywania konsekwencji zdarzeń, bawiąc się w "co by było, gdyby...". Wtedy dziecko ćwiczy wyobrażanie sobie rozmaitych możliwości.

•  Staraj się mówić do dziecka o tym, co może zrobić ("spójrz do zeszytu", "siądź na krześle"), zamiast mówić o tym, żeby coś przestało robić ("przestań", "uspokój się").

10 próśb twojego nadpobudliwego dziecka

1. Pomóż mi skupić się na jednej czynności.

2. Potrzebuję wiedzieć, co się zdarzy za chwilę.

3. Poczekaj na mnie, pozwól mi się zastanowić.

4. Jestem w kropce, nie potrafię tego zrobić - pokaż mi wyjście z tej sytuacji.

5. Chciałbym od razu wiedzieć, czy to, co robię, jest zrobione dobrze.

6. Dawaj mi tylko jedno polecenie na raz.

7. Przypomnij mi, żebym się zatrzymał i pomyślał.

8. Dawaj mi małe porcje pracy do wykonania, kiedy cel jest daleko - gubię się.

9. Chwal mnie choć raz dziennie, bardzo tego potrzebuję.

10. Wiem, że potrafię być męczący, ale czuję, jak rosnę, kiedy okazujesz mi, że mnie kochasz

 

Źródło: www.edziecko.pl


 

 

Drodzy świetliczanie, Szanowni Państwo


dla upamiętnienia 674. urodzin Miasta Bydgoszczy wychowawcy świetlicy przygotowali kilka atrakcji dostępnych w zestawie Bydgoszcz -Moje miasto.
Zachęcamy również do odwiedzenia strony internetowej Miejskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy i zapoznania się z propozycją konkursu "Stawiaj cegły, zbijaj belki – bądź jak król Kazimierz Wielki!". Więcej na stronie: https://www.bydgoszcz.pl/aktualnosci/tresc/stawiaj-cegly-zbijaj-belki-badz-jak-krol-kazim/
Życzymy Wam wspólnej, rodzinnej zabawy. Wychowawcy świetlicy.

 

Zestaw IV -  Bydgoszcz – Moje miasto ( plik w załączniku)

 

Wpływ gier planszowych na rozwój

 

Współczesny nauczyciel wciąż szuka nowych rozwiązań, chcąc zapewnić uczniom jak najbardziej atrakcyjny i efektywny sposób uczenia się. W tym celu często wykorzystuje się elementy metody edutainment, czyli połączenie edukacji z rozrywką, dzięki czemu uzyskuje się idealny klimat sprzyjający uczeniu się przez doświadczenie. Powszechnie wiadomo, że dzieci uczą się swobodnie poprzez zabawę, która pozostaje ich główną aktywnością. Wówczas uczeń nie odczuwa przymusu nauki, a rozwija się zarówno poznawczo, jak i społecznie, emocjonalnie i często fizycznie. Niewątpliwie do działań typu edutainment możemy zaliczyć gry planszowe, stanowiące zarówno świetną rozrywkę, jak i aspekt edukacyjny i wychowawczy.

W dobie rozwoju technologii cyfrowej taka aktywność jest dla dzieci optymalna, ponieważ oprócz tego, że daje szanse na odmienny sposób spędzania czasu, to daje również możliwość podejmowania bezpośrednich kontaktów z rówieśnikami.

Gry są niezwykle istotnym środkiem kształtowania odpowiednich funkcji, postaw, zachowań uczniów. Posiadają one niezliczone walory oraz szereg funkcji mających wpływ na proces uczenia się, odgrywają również bardzo ważną rolę w rozwoju dziecka. Wśród najważniejszych możemy wymienić:

Sposób myślenia – stymuluje rozwój w zakresie takich umiejętności jak: analiza i synteza, przedsiębiorczość, asertywność, negocjacje, liczenie, poszukiwanie właściwych rozwiązań, logiczne myślenie, czytanie ze zrozumieniem.

Procesy poznawcze – dotyczące głównie nauki szkolnej, która w tym przypadku została wzbogacona o aspekt zabawy. Gry powodują, że dziecko rozwija się zarówno w sferze fizycznej, doskonaląc sprawność motoryki małej i dużej, jak i umysłowej ucząc się czytać, liczyć, zapamiętywać, kojarzyć fakty itp.

Wyobraźnię – gry planszowe wprowadzają graczy w świat fantazji poprzez dwie płaszczyzny. Pierwsza z nich to estetyka i wygląd zewnętrzny gier. Współczesne gry zawierają wiele bajkowych elementów, kolorowych postaci, nieraz wzbogacone są o dodatkowe przedmioty mające na celu wprowadzenie małego odbiorcy w niepowtarzalny nastrój. Drugim elementem jest fabuła lub opis miejsca wydarzeń, tutaj również twórcy gier dokładają wszelkich starań, aby gracz poczuł się częścią wyimaginowanej rzeczywistości.

Współdziałanie i współzawodnictwo – gry służą rozwojowi umiejętności społecznych. Dzieci, grając, muszą zaakceptować określone zasady i porządek, uczą się cierpliwości, jako gracze wzajemnie sobie pomagają. Gry są nieocenionym sposobem kształtowania charakteru, uczą dzieci nie tylko tego, jak radzić sobie z sukcesem, ale i z porażką, ponadto wdrażają dzieci do zdrowej rywalizacji i wpajają uczciwość.

Dodatkowo gry poprzez swoją funkcję aktywizacyjną rozwijają następujące umiejętności1:

  • koncentrację uwagi i spostrzegawczości. Gra często wymaga skupienia się na kilku rzeczach jednocześnie: zasadach, kolejności grania, obserwowaniu ruchów innych uczestników;

  • wytrwałość w dążeniu do samodzielnego rozwiązania problemu. W większości gier nie ma jednej drogi prowadzącej do wygranej. Podczas gry uczniowie samodzielnie budują swój plan gry, podejmują decyzje związane z ruchami swoich pionków czy znajdują sposoby na rozwiązanie pojawiających się problemów;

  • współpracę w różnych zespołach. Podział na grupy daje dzieciom szansę na pracę w zmieniających skład zespołach i uczenie się współpracy z różnymi osobami;

  • przyjmowanie odpowiedniej postawy wobec porażki i zwycięstwa oraz odporność na stres. Wielokrotnie, grając, uczniowie oswajają się ze stresem towarzyszącym rywalizacji oraz poznawaniu nowych gier. Doświadczają w bezpiecznych warunkach zarówno sukcesu, jak i porażki, dzięki temu oswajają się z towarzyszącymi im emocjami;

  • odkrywanie własnych mocnych stron. Podczas grania w różne gry uczniowie odkrywają swój potencjał. Rozpoznają obszary i sfery, w których mogą osiągać sukcesy;

  • wiele różnych umiejętności matematycznych, między innymi: sprawność rachunkowa, badanie figur i związków geometrycznych, tworzenie strategii, logiczne myślenie.
     

Rodzaj

Charakterystyka

Gry strategiczne

To grupa gier, w których taktyka jest ważniejsza niż element losowy. Mogą one być jedno lub wieloosobowe, rywalizacyjne lub kooperacyjne. Obowiązkowym elementem jest plansza i zestaw pionków. Takie gry rozwijają planowanie i strategiczne myślenie, czyniąc rozrywkę bardziej zależną od działań zawodników niż rzutów kostką. Młodzi gracze muszą przewidywać ruchy przeciwników, podejmować szybkie decyzje w związku ze zmieniającą się dynamiką gry. Dodatkową zaletą tego typu aktywności dla edukacji jest możliwość wpisania jej w niemal każdy zakres tematyczny. Mieszczą się tu bowiem zarówno gry historyczne, które mogą nieść za sobą treści programowe, jak i matematyczne, przyrodnicze itp. Ważnym elementem jest atrakcyjna, ciekawa, kolorowa forma graficzna, która zachęca dzieci do zabawy.

Gry zręcznościowe

To specyficzna grupa, najczęściej nie posiada planszy, nie umniejsza to jednak jej walorom. Rozgrywki tego typu są bardzo cenne, ponieważ zwiększają sprawność manualną i koordynację wzrokoworuchową. Wiele takich gier polega na układaniu wzorów lub figur i ich zapamiętywaniu. Dzieci uczą się skupiać uwagę, ćwiczą pamięć i spostrzegawczość, a jednocześnie doskonale się bawią. Takie rozgrywki mogą być przerywnikiem w czasie lekcji, aby oderwać na chwilę uczniów od czysto umysłowych zadań. Gra wymaga od dzieci nie tylko sprawnych dłoni, lecz także myślenia taktycznego i dostosowania swoich działań do ruchów współgraczy.

Gry słowne

Edukacyjna wartość tych gier tkwi w nabywaniu nowego słownictwa i umiejętności poprawnego, logicznego formułowania wypowiedzi. Ponadto takie rozgrywki mogłyby uatrakcyjnić zajęcia logopedyczne dla dzieci z wadami wymowy. Wyróżniamy dwa podstawowe typy gier: językowe (doskonalące umiejętności językowe) oraz komunikacyjne (ćwiczą zdolności komunikacyjne, takie jak płynność, intonacja, akcent). Dodatkowym walorem edukacyjnym jest konieczność działania pod presją czasu, co uczy szybkiego podejmowania decyzji.

 

Źródło: zycieszkoly.com.pl

 


 

Wpływ gier na rozwój dziecka – plusy i minusy

 


Miliony ludzi codziennie spędzają czas przed ekranami swoich komputerów, smartfonów, a gry komputerowe są już na tyle dostępne, że każdy ma z nimi styczność. Bardzo dużo mówi się o wartości edukacyjnej gier komputerowych, o tym jak powszechną są rozrywką, ale wspomniane zostają też informacje o złych stronach korzystania z technologii.

 

 

 


Obie te opinie znajdują uzasadnienie, ale warto skupić się na początek na tym, czy wybierane gry są dostosowane do wieku i możliwości dziecka i czy jego procesy poznawcze są na tyle rozwinięte, żeby sprawnie i efektywnie przyswajać wiedzę i przekładać ją na praktykę.

 


Wstęp do gier

 


Współcześni rodzice mają bardzo ważne zadanie: dowiedzieć się o wirtualnym świecie jak najwięcej, tak aby umiejętnie kierować wychowaniem za pomocą gier komputerowych, chronić dzieci przed negatywnymi wpływami płynącymi z gier. Od ich zaangażowania będzie zależało to, czy korzystanie z gier będzie dla dziecka bezpieczną rozrywką, dobrą zabawą i pomocnym narzędziem do nauki.

 


Fascynujący świat gier

 


Dlaczego dzieci spędzają przed komputerem tak dużo czasu? Dlaczego gry w świecie dzieci są niezwykle ważne?

 


Są one przede wszystkim skonstruowane tak, aby rozwijać pamięć, uwagę, procesy sensoryczne i inne funkcje umysłu. Podczas grania wykorzystywane są w ogromnej mierze możliwości zmysłów, służące głównie do wyodrębniania cech obiektów, ale też umiejętności sprawnego selekcjonowania bodźców z otoczenia i ignorowania tych, które są uznawane za mało istotne. Dzięki poświęcanej uwadze, dzieci rozwijają w sobie czujność i gotowość do działania, a dzięki temu są możliwe dalsze procesy umysłowe, takie jak zapamiętywanie czy myślenie. Systematyczny trening pamięci pozwoli utrzymywać ją w dobrej kondycji i ułatwiać zapisywanie, przywoływanie i modyfikowanie informacji.

 


Wiele zalet

 


Gry mają ogromny wpływ na rozwój logicznego myślenia u dzieci, czyli zdolności wykorzystywania zdobytych umiejętności i wiedzy, łączenia ich z nowymi doświadczeniami oraz modyfikowania. Pobudzają też procesy umysłowe i skłaniają do asocjacyjnego myślenia (kojarzeniowego). Dzięki stawianym przez gry komputerowe wymaganiom, mózg dokłada wszelkich starań, aby im sprostać, a taki regularny wysiłek poznawczy dokonuje zmian plastycznych mózgu. Oznacza to sprawniejsze rozwiązywanie problemów i szybsze wykonywanie zadań i obowiązków. Gry korzystnie wpływają na myślenie hipotetyczne, wspomagają koordynację wzrokowo-ruchową, pomagają uwalniać nadmiar emocji i są wspaniałym narzędziem do nauki. Poprawiają też szybkość reakcji oraz ułatwiają interpretowanie obrazów dwuwymiarowych na trójwymiarowe – pobudzają wyobraźnię przestrzenną.

 


Wciągająca aktywność

 


Dzieci chętnie kontynuują grę dzięki natychmiastowej gratyfikacji w przypadku osiągnięcia sukcesu, nagrodom (często stanowiącym istotę gry) i personalizacji, która umożliwia indywidualne traktowanie grającego i pozwala na grę w jego tempie. Gry stymulują rozwój umysłowy dziecka i sprawiają, że wzrasta aktywność poznawcza, która jest istotnym elementem warunkującym powodzenie w nauce. Dobrej jakości gry edukacyjne usprawniają spostrzeganie, zręczność manualną, uczą szybkiego podejmowania decyzji i poprawiają refleks. Wzbogacają też słownictwo i wiedzę o otaczającym świecie. Są też stworzone tak, żeby informacje w nich zawarte były łatwiej przyswajane i zapamiętywane niż „suche” fakty z książek. Gry komputerowe kształtują umiejętność samodzielnego myślenia, planowania, wykonywania kilku zadań jednocześnie, analizowania i interpretowania zdarzeń i kreatywnego rozwiązywania, problemów. Mogą też kształtować prospołeczne postawy u dzieci, zachęcać do czynienia dobra i pracy w zespole.

 


Wady

 


Gry komputerowe, jak wszystko inne, ma swoje mocne i słabe strony. Co może być zatem wadą aktywności małego gracza? Spędzanie dużej ilości czasu może wpływać negatywnie na zdrowie fizyczne i psychiczne dziecka. Nadmierne granie w gry może prowadzić do zmniejszenia empatii dziecka w kontaktach interpersonalnych, czasami do złości, agresji. Dziecko może mieć też problemy ze skupieniem i znudzeniem w szkole, ponieważ brakuje mu intensywnych i atrakcyjnych bodźców, których doświadcza w grach.

 


Czy pozwalać na gry

 


Jak najbardziej – jeśli tylko rodzic pilnuje tego, co robi jego dziecko w internecie i wie, że nie poświęca na to całego swojego wolnego czasu. Bardzo ciekawym rozwiązaniem są gry i kursy, które pozwalają dzieciom świetnie się bawić, a rodzice mają pewność, że styczność z komputerem nie wyrządzi im krzywdy i ich pociechy się czegoś nauczą. Dzięki tym odpowiednio dobranym programom, które są często pierwszym kontaktem ze światem komputerów, dzieci będą mogły dobrze wykorzystać swój potencjał i w pełni korzystać z gier w celach naukowych i rozrywkowych.

 

 źródło:
qlturka.pl
cyberskillpl

 

WIĘCEJ MATERIAŁÓW W ZAŁĄCZNIKU

 

 


 

 Świetlica 

 

Drodzy uczniowie, Szanowni Państwo,
W związku z zaistniałą sytuacją, w której obecnie się znaleźliśmy, zachęcamy Państwa do tego, by wspólnie z dzieckiem spędzać czas. Chwile spędzone razem dostarczą przyjemnych wspomnień a zadania, quizy i zagadki oraz kilka prostych pomysłów na prace plastyczne, pomogą urozmaicić czas. Mamy nadzieję, że przygotowane zestawy okażą się przydatne.

 

 

ZESTAW I
WIRUS

 

Zadanie 1. Link do krótkiego filmu (ok. 6min.) o wirusie. Bardzo przystępnie, prostym językiem autorzy wyjaśniają dzieciom co to jest Koronawirus.
https://www.youtube.com/watch?v=H0mx90NbvuM&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1sTqrJbnKSC-4ctPw10swJkJC7_mqhWRl_0IxwN-IDQtr339HViSn3yBw

 

 

Zadanie 2. Proponujemy książkę pt. „Jeżyk Bartek zostaje w domu” autorstwa psycholog i nauczycielki języka polskiego Marty Mytko.
Recenzja oraz bajka do pobrania na stronie:
https://dzieciecapsychologia.pl/jezyk-bartek/

 

 

ZESTAW II ( W ZAŁĄCZNIKU NA DOLE STRONY )

ZWSTAW III WIELKANOCNY  ( W ZAŁĄCZNIKU NA DOLE STRONY )

 


 

Pedagog

 

Drodzy uczniowie, rodzice w związku z zaistniałą trudną sytuacją w całej Polsce, jeżeli ktoś z Was będzie potrzebował wsparcia, pomocy czy rozmowy pani pedagog  chętnie Was wysłucha i pomoże. Proszę o informację na e-dzienniku.

 

 

 

Wszyscy jesteśmy obecnie bombardowani setkami doniesień medialnych na temat koronawirusa. W panującym szumie informacyjnym niestety łatwo się pogubić, co potęguje tylko lęk związany z nową, trudną sytuacją. Z myślą o nauczycielach, uczniach i rodzicach przygotowaliśmy rzetelny zestaw najważniejszych informacji na temat bezpieczeństwa i profilaktyki.

 

1. Czym jest koronawirus?
Nowy wirus SARS-Cov-2 to drobnoustrój, który wywołuje chorobę o nazwie COVID-19. Najczęściej atakuje dolne drogi oddechowe. Choć w przypadku wielu osób infekcja przebiega łagodnie lub nawet bezobjawowo, wirus jest jednak bardzo zaraźliwy. Należy pamiętać, że przenosi się wyłącznie drogą kropelkową. Największe zagrożenie stanowi dla osób w podeszłym wieku i przewlekle chorych.
źródło

2. Gdzie rozprzestrzenia się koronawirus?
Wirus pojawił się w połowie grudnia 2019 r. w prowincji Wuhan w Chinach, skąd rozprzestrzenił się do wielu krajów na całym świecie. Obecnie wirus obecny jest we wszystkich krajach Unii Europejskiej, również w Polsce. 11 lutego 2020 r. Światowa Organizacja Zdrowia podjęła decyzję o ogłoszeniu pandemii.
Pierwszy przypadek zarażenia wirusem w Polsce stwierdzono 4 marca. Od tego czasu liczba zarażonych systematycznie rośnie. Aktualną liczbę potwierdzonych zakażeń wraz z lokalizacją znajdziecie tutaj.

3. Jakie są objawy zarażenia?
Zarażenie wirusem objawia się najczęściej:

  • gorączką
  • kaszlem
  • dusznościami
  • bólami mięśni
  • zmęczeniem.

4. Jak chronić się przed zarażeniem?

  • Należy pamiętać o częstym myciu rąk ciepłą wodą z mydłem. Pamiętaj, by myć ręce odpowiednio długo – przynajmniej 30 sekund. Zobacz instrukcję mycia rąk przygotowaną przez Główny Inspektorat Sanitarny. Warto też stosować żele i płyny do dezynfekcji dłoni – skuteczne są te z zawartością alkoholu powyżej 60%.
  • Unikaj dużych skupisk ludzi. Jeżeli możesz, pozostań w domu.
  • Unikaj bezpośredniego kontaktu z osobami chorymi.
  • Zrezygnuj z powitań za pomocą uścisku dłoni.
  • Pamiętaj, by brudnymi dłońmi nie dotykać twarzy.
  • Kiedy kaszlesz lub kichasz, zawsze zakrywaj usta i nos zgiętym łokciem lub chusteczką. Zachowaj bezpieczną odległość (1–1,5 m) od osoby, która kaszle, kicha lub ma gorączkę.
  • Należy unikać kontaktów zarówno ze zwierzętami, jak i ich wydalinami, szczególnie podczas podróży.

5. Co robić, jeżeli wystąpią objawy zarażenia

a) Jeżeli w ciągu ostatnich 14 dni byłeś w regionie, w którym występuje koronawirus, i masz takie objawy jak gorączka, kaszel czy duszności, lub miałeś kontakt z osobą, u której potwierdzono zakażenie:

lub

  • Zgłoś się bezpośrednio do oddziału zakaźnego lub oddziału obserwacyjno-zakaźnego.

b) Jeżeli masz objawy przeziębienia lub grypy, ale nie byłeś za granicą i nie miałeś kontaktu z osobą zakażoną, Ministerstwo Zdrowia zaleca stosować podstawowe zasady ochrony, gdy kaszlesz i kichasz, oraz higieny rąk i pozostanie w domu do czasu powrotu do zdrowia.

6. Odpowiedzialna postawa
Aby zapobiegać szybkiemu rozprzestrzenianiu się wirusa, należy zachować odpowiedzialną postawę obywatelską i stosować się do zaleceń władz i służb.

  • Uczniowie na czas zamknięcia szkół powinni pozostać w domach. Dozwolone jest wychodzenie z domu np. na spacer, ale należy maksymalnie ograniczyć kontakt z innymi osobami. Niedopuszczalne są spotkania towarzyskie czy koleżeńskie odwiedziny.
  • Dorośli również powinni maksymalnie ograniczyć czas spędzany poza domem. Jeżeli pracodawca daje taką możliwość, warto skorzystać z pracy zdalnej. Uwaga! Jeśli obecnie nie pracujesz, pamiętaj, że to nie jest czas na załatwienia i sprawunki. Należy zrezygnować z wizyt w urzędach, bankach itp. Wszyscy – niezależnie od wieku – powinni unikać dużych skupisk ludzi.
  • Osoby przebywające w kwarantannie domowej nie powinny mieć ŻADNEGO bezpośredniego kontaktu nawet z innymi domownikami. Posiłki takiej osobie należy zostawiać pod drzwiami. Przebywającemu w kwarantannie pod żadnym pozorem nie wolno wychodzić z domu.
  • Zadbajmy o osoby starsze i z obniżoną odpornością. Wyręczmy ich w zakupach i upewnijmy się, że mają wszystko, czego potrzebują. Dla ich bezpieczeństwa ograniczmy kontakty wnucząt z dziadkami.
  • Dbajmy o własne zdrowie. Róbmy wszystko, co sprzyja podnoszeniu odporności – jedzmy zdrowo, wzbogaćmy swoją dietę o więcej owoców i warzyw (koniecznie dokładnie umytych!), nie rezygnujmy z aktywności fizycznej (zamiast siłowni warto jednak wybrać ćwiczenia w domu czy rower). Ponadto pijmy ciepłe napoje i ubierajmy się stosownie do pogody – koronawirus, jak każdy wirus, szybciej namnaża się w niskiej temperaturze
  •  
  •  
  • źródło:
  • https://www.nowaera.pl/nauka-zdalna/co-trzeba-wiedziec-o-koronawirusie